อุปกรณ์ที่ใช้ในการทำพิธีของคณะสงฆ์อนัมนิกาย
โดย Jakkapong เมื่อ ตุลาคม 23 2012 18:19:08
อุปกรณ์ที่ใช้ในการทำพิธีของคณะสงฆ์อนัมนิกาย


คำที่มักจะได้พบและได้ยินในพิธีกงเต๊กของสงฆ์อนัมนิกาย

    1. ไท้ก๋า คือ อธิบดีสงฆ์หรือผู้นำสงฆ์ในการประกอบศาสนพิธีต่างๆ
    2. ยีนา คือ พระทำหน้าที่ผู้ช่วยไท้ก๋า รองจากไท้ก๋ามีหน้าที่ตีระฆัง บางครั้งก็ทำหน้าที่แทนที่ของไท้ก๋าแล้ว
    3. ยีจุ๊ง คือ พระที่ทำหน้าทีที่รองจาก ยีนา ทีหน้าที่ตีหมอ
    4. โด๋วนา คือ พระทำหน้าที่รองจาก ยีจุ๊ง มีหน้าที่ตีโด๋วหมัก
    5. โด๋วจุ๊ง คือ พระที่หน้าที่รองจาก โด๋วนา มีหน้าที่ตีโด๋วไก๊
    6. ด่าวกร้าว คือ พระผู้ช่วยของพระหน้าที่ ตามข้อ 1 ถึงข้อ 5 จะมีจำนวนเท่าใดก็ไม่ได้ไม่จำกัด
    7. หมอ คือ เครื่องใช้สำหรับการตีให้จังหวะในการสวดมนต์ของสงฆ์แต่เดิมมักจะสลักเป็นรูปปลารวมอยู่ด้วย    
    เพื่อให้สงฆ์ได้เอาอย่างปลา เพราะมันจะโบกสบัดอยู่เสมอ หมอนี้ส่วนมากจะทำจากไม้แก่นจันทร์ หรือแก่นขนุนนำมาเจาะ

ให้ตรงกลางเป็นโพรง
    มีไม้ตีให้เกิดเสียงดัง(ความมุ่งหมายคือ เวลาพระผู้นำใช้ตีจังหวะสวดมนต์อยู่ คณะสงฆ์ต้องสำรวมจิตสมาธิ)
    8. จวง หรือ ระฆัง คือ สิ่งที่ใช้ตีเพื่อให้เปลี่ยนสวดมนต์และเป็นการแสดงความเคารพต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ณ ที่นั้น
    ลักษณะของระฆังหรือจวง นี้เหมือนกับรูปไข่ตัดครึ่งใบแล้วหงายขึ้น ตรงกลางกลวงหมด
    เพื่อให้มีเสียงดังกังวาลเวลาตี หล่อด้วยทองเหลืองหรือโลหะผสมส่วน ส่วนที่ใช้ตีทำจากไม้
    9. เจี้ยง คือ เครื่องให้จังหวะอีกชนิดหนึ่ง ลักษณะประโยชน์ของการใช้นั้นเหมือนกับระฆัง(จวง)   
    รูปร่างของเจี๊ยงเหมือนกับฉิ่งขนาดใหญ่ ใหญ่กว่าฝาขนมครกเล็กน้อยทำด้วยทองเหลืองมีด้ามยาวประมาณ 8 ถึง 10 นิ้ว    
    วัสดุที่ใช้ตีเป็นก้านทองเหลือง
    10. โด๋วไก๋และโด๋วหมัก คือ สิ่งที่ใช้ตีขัดจังหวะกันเป็นทำนอง เป็นส่วนประกอบเพื่อใการต๊างมนต์ (สวดมนต์)มีความพร้อม

เพรียงและน่าฟังยิ่งขึ้น    
    ทำขึ้นด้วยทองเหลือง กลึงให้มีลักษณะเหมือนกับฝากบาตรแต่เล็กกว่าประมาณ 5 เท่า มีเชือกร้อยเป็นหูสำหรับใช้นิ้วมือ

เกี่ยววัสดุ  
    ที่ใช้ตีทำจากไม้ไฝ่ นำมาเหลาใช้ ไม้ตรงปล้องเป็นปุ่มหรือส่วนหัวและมีก้านจับเหลาให้เล็กบาง
    11. โถลือ คือที่ใส่ธูปขณะทำการบูชาพระ ด้ามที่ใช้ถือเป็นรูปมังกรแลบลิ้นยื่นออกไป จะมีที่ใส่ธูป   
    หรือช่องเสียบธูปต่อจากปลายลิ้นของมังกรอยู่ 3 ช่อง ความหมายคือ มังกรเทิดทลูพระพุทธศาสนา
    12. คายกิน คือการสวดมนต์เพื่อเริ่มพิธีต่างๆ
    13. ต๊าง คือ การสวดมนต์เป็นทำนองให้พร้อมเพรียงกันโดยมีเครื่องดนตรีเป็นเครื่องให้จังหวะ  
    เช่น ขิม จะเข้ กลอง ล้อ(ผ่าง)ซอชนิดต่างๆโด๋ว และหมอเป็นต้น
    14. ถิน คือ การอาราธนาพระทธหรืออัญเชิญเทพยดาต่างๆมาประทับในพุทธมณฑลเพื่อเป็นองค์ประธาน และเพื่อรับรู้ใน

การประกอบพิธีนั้นๆ
    15. ซับยึก คือ การสวดเป็นจบๆแต่ละจบนั้นจะขึ้นมนต์ต๊างและต่อด้วยมนต์สวดธรรมดา
    16. ตุ่งตามบ๋าว คือการสวดมนต์ทั้ง 3 เล่ม 3 อย่าง ซึ่งมียีด้า(ออนีทอเกง)โผโมน(โผมึน)กิมกาง(กิมกางเกง)
    17. ยีด้า(ออนีทอเกง)คือ มนต์ที่ใช้สวดธรรมดา เนื้อความของมนต์บทนี้กล่าวสรรเสริญพระพุทธองค์
    18. โผโมน(โผมึน)คือ มนต์ที่ใช้สวดธรรมดา เนื้อความของมนต์บทนี้กล่าวสรรเสริญพระพุทธคุณและพระโพธิสัตว์
    19. กิมกาง(กิมกางเกง)คือ ชื่อของมนต์บทหึ่งที่ใช้สวดธรรมดา ตรงกับชื่อไทยว่า วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร
    20. บ๊าดเยือง คือการสวดมนต์ให้ครบ 7 เล่ม 8 อย่าง เรียกว่า"โลกธรรม 8 อย่าง"